Porównanie zdjęć satelitarnych z 22 sierpnia 1985 roku i 15 sierpnia 2026 roku pokazuje, że dolna część lodowca mocno się cofnęła. W miejscu zajmowanym wcześniej przez lód powstało jezioro zasilane wodą z topnienia, którego powierzchnia nadal rośnie. W 1985 roku z wyższych partii spływał jeszcze lód kilkoma lodospadami. W 2026 roku pozostał tylko jeden – Hufeisenbruch.
Pasterze cofa się od połowy XIX wieku, a od 1980 roku niemal bez przerwy traci masę. Średnio ubywa około tony lodu z każdego metra kwadratowego powierzchni rocznie, natomiast w ostatniej dekadzie tempo wzrosło do 1,2 tony. Obie części lodowca łączy jeden odcinek lodu. W 2020 roku miał 230 metrów szerokości, a w sierpniu 2025 roku już tylko 120 metrów. W połowie sierpnia 2026 roku połączenie nadal istniało; przy względnie normalnych temperaturach jesienią i zimą powinno przetrwać co najmniej do 2027 roku.
Powstające przed lodowcem jeziora mogą przyspieszać jego topnienie. Ich gwałtowne opróżnienie może także doprowadzić do powodzi. W miejscu ustępującego lodu pojawiają się nowe jeziora, rośliny kolonizują rumowiska skalne, a pierwsze drzewa tworzą młode lasy modrzewiowe.