Astronomowie przeanalizowali 21 ekstremalnych dysków pyłowych, czyli układów z dużą ilością ciepłego pyłu blisko młodej gwiazdy. W próbie znalazło się 16 obiektów zbadanych przez teleskop Jamesa Webba oraz pięć pochodzących z archiwum teleskopu Spitzera. Około 1 proc. młodych gwiazd wykazuje dotąd obserwowalne oznaki takiej fazy, choć szacunek opiera się na dotychczas zebranych danych.
Widma w podczerwieni ujawniły trzy wspólne cechy tych układów: mniejsze ziarna pyłu niż w typowych dyskach, wysokie stężenie ciepłego materiału oraz nieregularne zmiany jasności. Analiza składu mineralnego podzieliła próbę na dyski bogate w krzemionkę i ubogie w krzemionkę. Około jedna trzecia badanych obiektów należy do pierwszej grupy. Zdaniem zespołu może to wskazywać na wysokoenergetyczne zderzenia ciał wielkości Marsa, podczas których znaczna część materiału została odparowana. Pozostałe dyski mogą być skutkiem mniejszych, otarciowych kolizji obiektów rozmiaru Księżyca.
Dyski bogate w krzemionkę znaleziono wyłącznie wokół gwiazd młodszych niż 300 mln lat. Dyski ubogie w krzemionkę występowały w szerszym zakresie wieku i częściej zmieniały jasność. Wyniki pomagają badać procesy formowania planet skalistych, w tym możliwe etapy ewolucji młodego Układu Słonecznego.