Latem 2026 roku Europa Zachodnia doświadczyła najcieplejszego lata w historii pomiarów. Susze, pożary i niedobory wody obniżyły poziom głównych rzek, utrudniając transport, działalność przemysłu oraz produkcję energii. Wysokie temperatury wiązały się również z dziesiątkami tysięcy przedwczesnych zgonów. Europa ociepla się ponad dwa razy szybciej niż średnia globalna.
Skutki takich zjawisk wykraczają poza jednorazowe straty. Upały ograniczają wydajność pracy, susze uderzają w rolnictwo, przemysł i transport, a powodzie niszczą infrastrukturę oraz przerywają produkcję. Po poważnych zdarzeniach aktywność gospodarcza może przez lata pozostawać poniżej wcześniejszego trendu. Niedobór wody dotyka nie tylko gospodarstw domowych i rolnictwa, lecz także sektorów zależnych od rzek, lasów, gleb i innych elementów przyrody.
Zmiany klimatu wpływają już także na ceny. Niskie poziomy wód i wysokie temperatury zakłócały działanie części europejskiego systemu energetycznego, przyczyniając się do wzrostu hurtowych cen energii. Ekstremalne zjawiska pogodowe oddziałują również na ceny żywności. Dlatego banki centralne i instytucje nadzorcze muszą analizować nie tylko pojedyncze katastrofy, ale także to, jak kolejne szoki łączą się i wzmacniają w czasie.