Krater McGetchin powstał między 11 kwietnia a 22 maja 2024 roku, gdy w powierzchnię Księżyca uderzył obiekt — prawdopodobnie kometa lub planetoida — o rozmiarach odpowiadających budynkowi o wysokości od trzech do sześciu pięter. Zagłębienie ma 728 stóp, czyli około 222 metrów szerokości, oraz 141 stóp, czyli około 43 metrów głębokości. Naukowcy szacują, że uderzenie tej skali zdarza się na Księżycu mniej więcej raz na sto lat lub rzadziej.
Odkrycie było możliwe dzięki porównaniu map powierzchni wykonanych przed powstaniem krateru i po nim. Lunar Reconnaissance Orbiter krąży wokół Księżyca od ponad 17 lat, a jego instrumenty pozwoliły zidentyfikować co najmniej 1000 nowych kraterów oraz około 100 tysięcy innych zmian powierzchni związanych z uderzeniami i wyrzuconym materiałem.
Obserwacje instrumentu Diviner wykazały, że nocą obszar o szerokości około czterech mil wokół McGetchin jest o około 16 stopni Fahrenheita chłodniejszy od otoczenia. Uderzenie rozluźniło regolit, przez co grunt ma mniejszą gęstość i słabiej zatrzymuje ciepło. Zmiana wykracza więc daleko poza sam krater i może wpływać między innymi na sposób poruszania się kół łazików po powierzchni Księżyca.